شاید اون جوری که باید قدرتو من ندونستم

 

                               حرفایی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم              

 

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

 

                         نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه رو به رومه

 

نیومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

 

                          که بگم دیوونتم من زندگیمو به تو بستم

 

تو رو دیدم توی آینه توی تنهایی شکفتی

 

        من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هس

 

 تو ندونستی که چون گل توی قلب من شکفتی

 

                      چشم تو پر از گلایه اما هرگز نمی گفتی

|+|

|+|

|+|

|+|

|+|

گاهي آنقدر غرق در آرزوهايت هستي که فراموش مي کني آرزوي کسي هستي



اگر کسي را دوست داري نه براش ستاره باش ونه آفتاب ،چون هردوشون مهمون زودگذري هستن .پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي
): کاغذتم ...احساساتت رو روم بنويس .عصبانيتهات رو روم خط خطي کن . اشکاتو باهام پاک کن.حتي اگه سردت شد بسوزونم تا گرم بشي .فقط دورم ننداز





اگر کسي را دوست داري نه براش ستاره باش ونه آفتاب ،چون هردوشون مهمون زودگذري هستن .پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي
): کاغذتم ...احساساتت رو روم بنويس .عصبانيتهات رو روم خط خطي کن . اشکاتو باهام پاک کن.حتي اگه سردت شد بسوزونم تا گرم بشي .فقط دورم ننداز


اسمت رو گذاشتم گل ترسیدم پژمرده بشی . گذاشتم خورشید ترسیدم غروب کنی . گذاشتم جونم که اگه خدایی نکرده رفتی منم برم


زندگی قشنگه اگه برای تو باشه ........مرگ قشنگه اگه برای تو باشه .......دلتنگی قشنگه اگه به خاطر تو باشه...... من قشنگم اگه با تو باشم ....... اما تو هر جور باشی قشنگی .



دوست دارم تمام لحظه هایی که با من هستی را دوست دارم با تو من شکست وپیروزی را دوست دارم هر چه که با شی هر جا که هستی دوستت دارم نمی دانم هر چه که از تنهایی بگم کم گفتم همه عمر در این دنیا به دنبال آدم گشتم به حق حضرت آدم که آدم هم قدیمی شد . دوست دار همیشگی


من گفتم هرچه بايد مي گفتم من كردم هرچه بايد ميكردم و اگر تنها يم لا اقل پيش دل خويش سرم پايئن نيست و اگر دل تنگم از تمام كرده خويش ندارم شرمي آنچه ماندست همه غربت نا خوش بي هم نفسيست آنچه ماندست به من حسرت من كشه قلبي تنهاست


ميدوني زيباترين خط منحني دنيا چيه ؟ . . لبخندي که بي اراده رو لباي يک عاشق نقش مي بنده تا در نهايت سکوت فرياد بزنه :دوستت دارم

|+|

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود تو در کنار من بشینی؟..... محال بود هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود چشمان مهربان تو پاک و زلال بود پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود نشنید لحن عاشق من را نگاه تو پرواز چشم های تو محتاج بال بود سیب درخت بی ثمر دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود تو در کنار من بشینی؟..... محال بود هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود چشمان مهربان تو پاک و زلال بود پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

|+|

ميدوني زيباترين خط منحني دنيا چيه ؟ . . لبخندي که بي اراده رو لباي يک عاشق نقش مي بنده تا در نهايت سکوت فرياد بزنه :دوستت دارم

|+|

|+|

لالالالالا گل پونه بیا که بدون تو دل خونه

بیا که بدون توتن خستم لبریز از حس جنونه

لالالالالا گل لاله زندگی بی تو واسم محاله

بیا از اون وقتی که رفتی این دل داره همش میناله

گریه شده کار منو غصه شده همدم من

قطر اشک تو چشام شده شریک غم من

خونه بدون تو شده مثل یه زندون سوت و کور

من موندمو حق حق واسه خاطره های جور وا جور

بیا که با اومدنت تموم میشه دردای من

بیا که وقتی تو باشی قشنگ میشه دنیای من

بدون که تو حق حق من جز غم دوری حرفی نیست

بدون دلیل گریه هام جز بی تو بودن چیزی نیست

برای من که عاشقم عشق همیشگی تویی

اون که کنارش دل خوشم فقط تویی تویی تویی

   اخه تو عزیز قصه هامی

       اخه تو شعر روی لبامی

         اخه جون تو بسته به جونم

            اگه بری دیگه نمی تونم

               اخه اسم تو رو که می یارم

                  میشی همه دار و ندارم

                     از چی میترسی تو مهربونم

                        من که رو عشق تو موندگارم

                           یه شب میون بارون غرورمو شکستم

                       کاشکی بهت میگفتم

                   چقدر تو رو می خواستم

               می خوام بازم بخونم

           تو بارون از نگاهت

       با اینکه خیلی خسته ام

   بگذرم از گناهت

|+|

تو به من خندیدی و نمی دانستی

  من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

     با غبان از پی من تند دوید

        سیب را دست تو دید

            غضب آلود به من کرد نگاه

                سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

                  و تو رفتی و هنوز ، سال هاست که در گوش من آرام آرام

                    رفتن گام تو تکرار کنان ،می دهد آزارم

            و من اندیشه کنان غرق این پندا

    که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت

|+|

تنها از شعر و سکوت می خوانم

تنها لب حوض

خیره به گردش ماهی ها میمانم

ای تنها

می دانم که تنهایی و

تنها با تنهایی خود سیر می کنی

بیا و

تنهاییم را در آغوش گیر

که تنها با تنها دگر تنها نیست...

|+|

|+|

|+|

دریای احساس

..:: غم... ::..

وقتی که هنوز چشم به جهان نگشوده بودم صدایی نام غم را در گوشم طنین انداز کرد

فکر می کردم که غم عروسکی است که من در دست می گیرم و با آن بازی می کنم

اما حال می بینم که خود عروسکی هستم در دست

 

غم...

 

(در عالم یکرنگی نیرنگ ها بی رنگند)

|+|

دوباره افکارم . . .

      گریم میندازن

آزارم میدن . . .

      میشکوننم

عذابم میدن . . .

*پی نوشت: از فکر کرن متنفرم

|+|

|+|

برای دیدنت باور نماندست

هوای عاشقی در سر نماندست

ز بس از بی کسی فریاد کردم

برای من ولی باور نماندست!

برای قلب تنها و غریبم

نگاهی منتظر بر در نماندست

به دیدارت به جز قلبی شکسته

مرا جز چشمهای تر نماندست

چه گویم تا دلم آرام گیرد

چه گویم قافیه دیگر نماندست

|+|

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش مي کردي تمامي ذرات وجودت عشق را فرياد مي کرد

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي تا من بر سکوت نگاه تو رازهاي يک عشق

زميني را با خود به عرش خداوند ببرم

اي کاش مي دانستي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم هرگز قلبم را نمي شکستي گر چه خانه ي شيطان شايسته ي ويراني است

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم لحظه اي مرا نمي آزردي

که اين غريبه ي تنها , جز نگاه معصومت پنجره اي و جز عشقت بهانه اي براي زيستن ندارد

اي کاش مي دانستي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم همه چيز را فدايم مي کردي همه آن چيز ها که يک عمر بخاطرش

رنج کشيده اي و سال ها برايش گريسته اي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم همه آن چيز ها که در بندت کشيده رها مي کردي

غرورت را ...... قلبت را ...... حرفت را

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم ...دوستم مي داشتي

همچون عشق که عاشقانش را دوست مي دارد

کاش مي دانستي که چقدر دوستت دارم و مرا از اين عذاب رها مي کردي

اي کاش تمام اينها را مي دانستي

دوستت دارم
دوست داشتن همیشه گفتن نیست
گاه سکوت است و گاه نگاه
و این درد مشترک من و توست
که گاهی نمی توانیم در چشم هم نیز نگاه کنیم


دوستت دارم

تنها ترین فکر تنهایی من

|+|

هيچ حرفِ دگری نيست که با تو بزنم



تو نمی فهمی اندوه مرا



چه بگويم به تو ای رفته ز دست ؟




شدم از مستی چشمانِ تو مست



شده ام سنگ پرست



مرگ بر آنکه دلش را به دلِ سنگِ تو بست

|+|

به کسی عشق بورز که لایق عشق باشه نه تشنه ی عشق ~*~*~ چون تشنه ی عشق روزی سیراب میشه

|+|

|+|

عشق چيست ؟

  عشق چيست ؟           

عشق آن حس ماورايي براي اين انسان خاكي است تا از زشتي نيست به آغوش زيبايي حقيقت  ديگر خواهي دست يابد . عشق عطر دل انگيز ماندگار بهشتي است كه بر زمينيان هديه شده تا براي يك زندگي جاودانه ، عاشقانه يكديگر را دوست بدارند .

چگونه مي توان براي عشق رنگي قائل شد ؟! چگونه مي وتوان عشق را وصف كرد ؟! وقتي انسان به اوج بيرنگي و شفافيت رسيد به تماشاي عشق خواهد نشست . وقتي انسان به معناي واقعي عاشق شد مي تواند عشق را وصف كند اما نه به بيان و در قالب كلمات . عشق شيوا ترين پيام خداوند است براي بندگان خود تا ما بدانيم كه او عاشق تمام خلايق خويش است . عشق مثل رعد و برق ابر هاست كه وقتي به هم مي رسند نوري قوي از آن متساطع و غرشي مهيب از آن صادر مي شود اما بايد چون ابر هاي بهاري تو را ديدن بگيد تا موجب بركت در حجت باشد وگرنه عقيم و فاني خواهد بود .

بر اين باورم هركسي عاشق خدا نيست هرگز نمي تواند عاشق كسي شود عشق به طعم خير خواهي مطلق است عشق به نرمي لطافت و در كمال صداقت و ملاحت است. پس بايد عاشق بود . عاشق در كمال زيبايي و مهرباني همه چيز و كس را دوست مي دارد. و اگر اين گونه نبود بايد بداند كه اين حسي كه بر او غالب شده نه عشق بلكه هوسي است كه زمان زشتي آن را عيان خواهد نمود

|+|

 

بارها خواستم رازي که مدتهاست در قلبم نگه داشته ام برايت فاش کنم

مي خواستم بگويم دوستت دارم... اما نتوانستم

... هرگاه از کنارم مي گذشتي آرزو مي کردم اين راز را در نگاهم بخوني

... افسوس که تو بي اعتنا از کنارم مي گذشتي

تا آنکه ديروز قلم به دست گرفتم تا بنويسم از تو و اين همه بي مهريت متنفرم

وقتي قلم را از روي کاغذ بر مي داشتم با تعجب ديدم که نوشته ام :

                                    (دوستـــــت دارم)

            آخر قلب يک عاشق هرگز نمي تواند دوروغ بگويد

|+|

زیباترین ترانه         

زیباترین ترانه ای که شنیده ام سرود چشمان توست ،ان گاه که به من خیره

می شوی و عشق در چشمانت شعله میزند و وجود مرا ذره ذره اب میکند.

لحظه ای که من و تو با زبان دل به گفت و گو می نشینیم،لحظه ی رسیدن به

افق های دور دست با هم بودن است.

هنگامی که نوای جدایی سر می دهی و کلام خداحافظی را با تلخی دیدگانت

زمزمه می کنی نمی دانی که بار دیگر مرا در دریایی از التماس و خواهش

رها می کنی و من به امید دیدار دوباره ات با تنهایی خو می گیرم و در انتظار

لحظه ی رسیدنت کوچه ها را با گل های شقایق اذین می بندم تا تو بیایی و

ترانه ای دیگر برایم بسرایی .

چه خوش روزی بود روز جدایی         اگر با وی نباشد بی وفایی

اگر چه تلخ باشد فرقت یار               در او شیرین بود امید دیدار

خوش است اندوه تنهایی کشیدن           اگر باشد امید باز دیدن

چه باشد گر خورم صدسال تیمار          چو بینم دوست را یک روز دیدار

|+|

|+|

                                     

تو را براي تو دوست دارم و زندگي را براي نفس هاي تو

اي کاش مي توانستم باران باشم تا تمام غمهاي دلت را بشويم

اي کاش مي توانستم ابر باشم تا سايه باني از محبت برويت مي گسترانيدم

اي کاش مي توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمش ابري مي شد باريدن مي گرفت

اي کاش مي توانستم خنده باشم تا روي لبانت بنشينم و غنچه بسته لبانت را بگشايم

اي کاش مي توانستم يک پرنده باشم و پر مي گشودم و تا دور دست ها در کنار تو پرواز مي کردم

و اي کاش سايه بودم تا نزديک ترين کس به تو مي شدم...

آري اي کاش سايه بودم تا هميشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم

                                                                 

مرگ از زندگي پرسيد:

آن چيست که باعث مي شود تو شيرين و من تلخ باشم؟

زندگي پاسخ داد:

دروغهايي که در من نهفته و حقيقتي که در وجود توست!!!روغهايي که در من نهفته و حقيقتي که در وجود توست!!!

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مينويسم در عصرهاي انتظار به حوالي بي کسي قدم بگذار خيابان غربت را پيدا کن ووارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو ... کلبه ي غريبي ام را پيدا کن کنار بيد مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهاي رنگي ام .. در کلبه را باز کن ... به سراغ بغض خيس پنجره برو حرير غمش را کنار بزن مرا خواهي ديد با بغضي کويري که غرق عصاره انتظار است پشت ديوار دردهايم نشسته ام

 

 

زندگي مجذور آينه است
زندگي گل به توان ابديت
زندگي ضرب زمين در ضربان دلها
هر کجا هستم باشم , آسمان مال من است
چه اهميت دارد گاه اگر مي رويند
قارچ هاي غربت؟

|+|

|+|

و که دلواپس بودی و نبودی

                                         چرا شعر جدایی را

سرودی

 

|+|

دل من تنها بود
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند يک جا
به کجا؟
معلوم است
به در خانه ي تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت يک پرده تور
که تو هر روز آن را
به کناري بزني
دل من ساکن ديوار و دري
که تو هر روز از آن مي گذري
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه يک باغچه بود
که تو هر روز به آن مي نگري
دل من را ديدي؟
ساکن کفش تو بود...
يادت هست؟

ای کاش رسم محبت ورزیدن را از پروانه می آموختیم دیوانه وار گرد شمع می گردد تا ذره ذره وجودش تصاحب شود.

یه روز دوستی از عشق پرسید:

فرق ما دو تا چیه؟

عشق گفت:تو با یه سلام شروع می شی ولی من با یه نگاه

 عشق از دوستی پرسید:

 حالا از نظر تو فرق ما دو تا چیه؟

دوستی گفت:من با یه دروغ تموم می شم و تو با مرگ

|+|